عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الْأَنْصَارِيِّ، أَنَّهُ قَالَ: أَتَانَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَنَحْنُ فِي مَجْلِسِ سَعْدِ بْنِ عُبَادَةَ، فَقَالَ بَشِيرُ بْنُ سَعْدٍ: أَمَرَنَا اللَّهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنْ نُصَلِّيَ عَلَيْكَ، فَكَيْفَ نُصَلِّي عَلَيْكَ؟ قَالَ: فَسَكَتْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى تَمَنَّيْنَا أَنَّهُ لَمْ يَسْأَلْهُ، ثُمَّ قَالَ: «قُولُوا:
Əbu Məsud əl-Ənsaridən rəvayət olunur ki, o demişdir: “Allahın Elçisi (ona Allahın salavatı və salamı olsun) Səd ibn Ubadənin məclisində olduğumuz zaman yanımıza gəldi. Bəşir ibn Səd dedi: “Ey Allahın Elçisi, Allah bizə sənə salavat göndərməyimizi əmr etdi. Sənə necə salavat göndərək?” Allah Elçisi (ona Allahın salavatı və salamı olsun) susdu, ta ki biz ondan soruşmamağı arzulayana qədər. Sonra o dedi: “De ki: