عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ صُرَدٍ
سَمِعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلَيْنِ وَهُمَا يَتَقَاوَلَانِ وَأَحَدُهُمَا قَدْ غَضِبَ وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ وَهُوَ يَقُولُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنِّي لَأَعْلَمُ كَلِمَةً لَوْ قَالَهَا ذَهَبَ عَنْهُ الشَّيْطَانُ قَالَ فَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ قُلْ أَعُوذُ بِاللَّهِ مِنْ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ قَالَ هَلْ تَرَى بَأْسًا قَالَ مَا زَادَهُ عَلَى ذَلِكَ
Süleyman ibn Suraddan rəvayət: Peyğəmbər (ona Allahın salavatı və salamı olsun) iki kişinin mübahisə etdiyini eşitdi. Onlardan biri çox qəzəbli idi və nəsə dedi. Peyğəmbər (ona Allahın salavatı və salamı olsun) dedi: “Mən elə bir söz bilirəm ki, əgər o, bunu desəydi, Şeytanı qovacaqdı”. Sonra bir kişi onun yanına gəlib dedi: “De: Mən lənətlənmiş Şeytandan Allaha sığınıram”. Peyğəmbər (ona Allahın salavatı və salamı olsun) soruşdu: “Bunda bir səhv görürsənmi?” Kişi cavab verdi: “Bu, onun qəzəbini artırmadı”. Buna əsasən